















TRAMPki Spotkania Podróżujących Kobiet
Jedyny w Polsce kobiecy festiwal podróżniczy!
18 Września 2026, 17:00 (Piątek) – 20 Września 2026, 18:10 (Niedziela)
Europejskie Centrum Solidarności I European Solidarity Centre oraz Mamuszki 14, Sopot (piątek), Gdańsk
Spotkania Podróżujących Kobiet – TRAMPki – to ogólnopolski festiwal podróżniczy, skupiający się na podróżowaniu kobiet. W 2026 roku odbędzie się już dziesiąta edycja, niezmiennie w Gdańsku. Zapraszamy nie tylko kobiety!
TRAMPki to żeńska odmiana słowa tramp (wagabunda, obieżyświat). Jesteśmy jedynym w Polsce festiwalem opowiadającym o podróży z kobiecej perspektywy. Dużo uwagi poświęcamy samotnym podróżom kobiet – jako tym wzbudzającym najwięcej emocji i obaw. Z zasady, prelegentkami festiwalu są podróżujące kobiety – podczas wystąpień i warsztatów opowiadają nie tylko o swoich wyprawach, ale też dzielą się doświadczeniem, doradzają i własnym przykładem przekonują, że warto podejmować nawet największe podróżnicze wyzwania.
Zaczynamy już w piątek w Mamuszki 14 w Sopocie. Sobotę i niedzielę spędzamy na warsztatach i prezentacjach w przestrzeni pięknego Europejskiego Centrum Solidarności. Zapraszamy do zapoznania się z programem.
Szczegółowy program znajdziesz tu>>>
Rezerwacji możesz dokonać w formularzu poniżej lub bezpośrednio na naszej podstornie w EVENEA. Zarezerwuj bilety >>>
Do zobaczenia!

Regulamin konkursu organizowanego w serwisach Instagram i Facebook – TRAMPki 2026
Regulamin konkursu Instagram – TRAMPki 2026
Regulamin konkursu Instagram – TRAMPki 2026
§1 Organizator
Organizatorem Konkursu jest Fundacja Podążaj Swoją Drogą,
adres: Lotników Polskich 37 / 4, 80-809 Gdańsk, Polska ,
KRS: 0000532848, NIP: 5842738743 , e-mail do kontaktu: trampki.festiwal@gmail.com
§2 Czas trwania
§3 Uczestnicy
§4 Zasady udziału
1. Aby wziąć udział w Konkursie, należy pod postem konkursowym opublikować komentarz odpowiadający na pytanie:
„Dlaczego właśnie Ty chciałabyś znaleźć się na widowni TRAMPek podczas naszej 10. edycji?”
§5 Nagroda
§6 Wyłonienie zwycięzcy
§7 Odbiór nagrody
§8 Dane osobowe (RODO)
§9 Instagram i Facebook
§10 Reklamacje
§11 Postanowienia końcowe
Bilety dostępne na evenea.pl
TRAMPKI – SPOTKANIA PODRÓŻUJĄCYCH KOBIET
18 WRZEŚNIA (PIĄTEK), Mamuszki 14, Sopot
17.00 – 18.00 | Wolność i dzika natura Skandynawii – jak przeżyć przygodę wśród norweskich gór i fiordów, Julia Burza
18.00 – 18.15 | Konkurs dnia
18.15 – 20.00 | Mam tę moc – czyli warsztaty survivalu dla kobiet, Julia Burza
20.00 | BIFOR
19 WRZEŚNIA (SOBOTA)
9.00 Spacer „Kobiety, które otwierały Gdańsk na świat”
EUROPEJSKIE CENTRUM SOLIDARNOŚCI
Sala nr 4 (3. piętro)
08.30-10.00 | Gry, które zbliżają – dla stęsknionych autentyczności w relacjach, Marta Dziekońska
10.00-13.00 | Warsztaty z kreatywnego pisania, Emilia Teofila Nowak
AUDYTORIUM
11.00 – 11.20 | Powitanie
11.20 – 12.00 | „Single-mom” w podróży, Karola Rogóż
12.05 – 12.45 | Podróżując spełniam swoje marzenia i innych. Dlaczego warto podróżować?, Małgorzata Tokarska
12.50 – 13.05 | Konkurs dnia
13.05 – 13.55 | Gość specjalny: Martyna Wojciechowska
13.55 – 14.45 | Panel dyskusyjny: Podróże z głową, prowadzenie Natalia Grzywacz-Leszkowska. w panelu udział wezmą: Martyna Wojciechowska, Oliwia Dudkowska, Karola Rogóż
14.45 – 15.30 PRZERWA
15.30 – 16.10 | Podarty bilet, 70 000 mil później, Aneta Rak
16.15 – 16.55 | Gruzja solo. Droga świadomości, Emilia Teofila Nowak
17.00 – 17.40 | 3000 kilometrów pieszo przez Nową Zelandię – Te Araroa Solo Thru-Hike, Zuzanna Puchalska
17.45 – 18.25 | To nie podróż nas zmienia. Podróż zabiera to, co przeszkadza nam być sobą, Marta Dziekońska
18.30 – 19.00 | Architektura podróży, Anna Madalińska
19.00 I Konkurs i zakończenie I dnia festiwalu
20.00 – Afterpart w 3city
20 WRZEŚNIA (NIEDZIELA)
08.30 – Gdańsk z kajaka (obowiązują zapisy)
EUROPEJSKIE CENTRUM SOLIDARNOŚCI
Sala nr 4 (3. piętro)
09.00-11.00 | Widzę więcej, reaguję szybciej. Jestem bezpieczna, Grażyna Ferra-Kopocińska
Parking przed ECS
09.00-12.00 | Projekt Syrenka – dziewczyny i samochody, Maja Tauchert i Solo Jolo
AUDYTORIUM
11.00 – 11.15 | Powitanie
11.15 – 11.55 |Zmieniam perspektywę, nie plany: Ekwilibrystyka podróży na wózku, Paulina Pohl
12.00 – 12.40 | A będzie bardziej zielona? Zorzowe szaleństwo z perspektywy przewodniczki zorzowej, Magdalena Wojtas
12.45 – 13.00 | Konkurs dnia
13.00 – 13.40 | Doświadczyć całą sobą – o ucieleśnieniu i wielozmysłowym podróżowaniu, Monika Dubiel
13.45 – 14.25 | Moja bezpieczna droga do domu – decyzje, które chronią Cię w podróży, Grażyna Ferra-Kopocińska
14.25 – 15.15 PRZERWA
15.15 – 15.55 | 6 metrów kwadratowych. Ile naprawdę potrzeba do życia?, Julia Gospo
16.00 – 16.40 | Zimowa Mongolia w dźwiękach końskiej grzywy, Ania Grebieniow
16.45 – 17.25 | Republika Środkowoafrykańska. Muzyka z serca Afryki, Agata Szlufik
17.30 – 18.10 | Leśne nocowanki, czyli przygoda (nie tylko) na jedną noc, Katarzyna Świerczyńska
18.10 I Zakończenie festiwalu
Dziennikarka, podróżniczka i działaczka społeczna zaangażowana w walkę o prawa człowieka, założycielka Fundacji UNAWEZA działającej na rzecz wyrównywania szans kobiet w Polsce i na świecie. Autorka reportaży, filmów dokumentalnych oraz bestsellerowych książek.Inicjatorka projektu „MŁODE GŁOWY. Otwarcie o zdrowiu psychicznym”,którego celem jest przełamywanie tabu wokół zdrowia psychicznego młodych ludzi i wprowadzanie edukacji psychologicznej do szkół.Od 1998 roku związana z TVN(obecnie Warner Bros. Discovery). Początkowo jako reporterka programów motoryzacyjnych, m.in.„Automaniaka”, a także podróżniczych, rozrywkowych oraz dokumentalnych. Od 18 lat tworzy autorską serię „Kobieta na krańcu świata” o inspirujących kobietach z różnych zakątków Ziemi, często żyjących na marginesie systemu, ale zmieniających swoją rzeczywistość.Do tej pory powstało ponad 140 odcinków na sześciu kontynentach.Program jest emitowany globalnie.W latach 2007–2017 była redaktorką naczelną polskich edycji magazynów „National Geographic” i „National Geographic Traveler”. Jest autorką filmów dokumentalnych nagradzanych na międzynarodowych festiwalach. Za film „Ludzie Duchy” o osobach z albinizmem w Tanzanii otrzymała Złotą Nimfę na festiwalu telewizyjnym w Monte Carlo. Jej produkcje zdobywały również nagrodym.in. na Best Shorts Competition w Los Angeles, World Media Festivals w Hamburgu oraz Cannes Corporate Media & TV Awards. W swoich filmach Martyna Wojciechowska podejmuje tematy praw człowieka, przemocy wobec kobiet i dzieci oraz społecznego wykluczenia.Miłośniczka przygody, sportów ekstremalnych i odkrywania świata.Zdobyła Koronę Ziemi, w tym Mount Everest zaledwie półtora roku po złamaniu kręgosłupa. Jako pierwsza Polka ukończyła Rajd Dakar, a rok później zajęła drugie miejsce w klasyfikacji generalnej Rajdu Transsyberia. Posiadaczka licencji skoczka spadochronowego, a także technicznego nurka głębinowego trimix z osobistym rekordem 127 metrów. Członkini The Explorers Club z siedzibą w Nowym Jorku. Prywatnie mama nastoletniej Marysi i Kabuli.
Wielokrotnie nagradzana za swoją działalność. W 2023 roku magazyn„Forbes” uznał ją za Najcenniejszą Polską Gwiazdę w rankingu Influence Power Index, wskazując na jej wiarygodność i wpływ społeczny. W 2025 roku została uhonorowana Medalem Komisji Edukacji Narodowej za działalność edukacyjną i społeczną.
KORONA ZIEMI:
Kilimandżaro (5895 m npm)–26 lutego 2023 roku
Aconcagua (6962 m npm)–11 lutego2006 roku
Mount Everest (8848 m npm)–18 maja 2006 roku
McKinley/Denali (6194 m npm)–11 czerwca 2007 roku
Elbrus (5642 m npm)–29 sierpnia 2007 roku
Mount Vinson (4892 m npm)–2 stycznia 2009 roku
Piramida Cartensza/Puncak Jaya (4884 m npm)–22 stycznia 2010 roku


Pianistka, która po 19 latach edukacji zamieniła obcasy na trampki (sic!), by uczyć w jedynej szkole muzycznej w Republice Środkowoafrykańskiej. Podróżniczka, która najlepiej odnajduje się w drodze w pojedynkę i która lubi dzielić się swoimi doświadczeniami zapisując je w fotografiach i słowach. To także młoda kobieta, która jest dowodem na to, że nie zawsze to, co bezpieczne i stabilne jest dla nas najlepszym możliwym wyborem.
Republika Środkowoafrykańska. Niewiele o niej wiemy, prawda? Ja również nie wiedziałam zbyt wiele, kiedy decydowałam się na wyjazd. Bałam się, a informacje znalezione w Internecie jedynie podkręcały mój strach. Teraz wiem, że RCA to nie tylko wojny, konflikty i choroby.
10 lat temu jako remedium na wojnę powstała tam pierwsza i jedyna jak dotąd szkoła muzyczna. Uczęszczające do niej dzieci codziennie mają możliwość chwycić za instrument, a nie za tak powszechną w kraju broń. W African Music School spędziłam 6 miesięcy ucząc dzieci gry na pianinie. Choć przyjechałam uczyć, sama wiele się nauczyłam. Dziś RCA to dla mnie przede wszystkim wspaniali ludzie, którzy już na zawsze odmienili moje patrzenie na świat. To bliskość z naturą i nauka wdzięczności za to, co mam. To również przygody: choroby, zatrzymanie przez żandarmerię, czas spędzony w szpitalu w środku buszu i pigmejskiej wiosce. Słowem – mam Wam wiele do opowiedzenia.
Bywa przewodniczką zorzową, fotografką, podróżniczką, developerką – zależy kiedy i kto pyta. Uwielbia łączyć kropki, dzięki czemu zajmowała się zawodowo wieloma rzeczami – od tworzenia e-booków po pracę na planach filmowych. Od lat zakochana w krajach Północy i w zorzy polarnej, a od 2022 roku prowadzi na sobie eksperyment pt. „czy zorza może się znudzić?” i spędza zimy za kołem podbiegunowym, pracując jako przewodniczka zorzowa, m.in. w szwedzkiej Laponii, w Tromsø i na Lofotach. Jej pasją od lat jest fotografia krajobrazowa i astrofotografia.
„Najlepszy czas na obserwacje zorzy w ciągu dziesięciu lat!” „Maksimum słoneczne, zorza polarna widoczna w Polsce!” Na pewno wpadły Wam w oczy takie nagłówki w ciągu ostatnich dwóch lat – obserwacje zorzy stały się popularne nawet w Polsce, która raczej nie jest typowo zorzową destynacją.
Czy rzeczywiście teraz jest najlepszy moment na polowanie na zorzę (a jeśli tak, to dlaczego)? Czym jest maksimum słoneczne i jak wpływa na obserwacje zorzy? Jak cały ten zorzowy boom wygląda z perspektywy przewodniczki zorzowej? O tym chciałabym opowiedzieć w trakcie mojej prezentacji. Pokażę kulisy swojej pracy przewodnickiej i dużo zorzowych zdjęć z Arktyki. Porozmawiamy o popularnych mitach dotyczących zorzy i turystyki na dalekiej Północy, ale też o codziennym życiu za kołem podbiegunowym.


Samodzielna mama synka w spectrum autyzmu. Podróżuje od 16 roku życia, kiedy to wyruszyłaa stopem po Grecji. Zakochana w Azji, gdzie od kilku lat zabiera synka i pokazuje mu swoje ulubione miejsca. We dwójkę są także zapalonymi kamperowiczami, swoim starym 23-letnim Fordem przemierzają latem Europę:)
Na „Trampkach” opowie o samodzielnym podróżowaniu z dzieckiem, o strachu który przezwycięża przy każdym wyjeździe, o przygodach, poznanych ludziach, o samotności, o radościach, ale też problemach które ich spotykały. O budowaniu pewności siebie, o terapii synka w trakcie podróży, jego wyjściu z wybiórczości pokarmowej.
Opowie o miejscach, ludziach, jedzeniu, ale też relacji mama-dziecko.
Ig: JEDZIEMYSE
Wierzę, że najlepsze wspomnienia powstają na zewnątrz, a świata najlepiej doświadczać wszystkimi zmysłami. Być może dlatego tak bardzo pokochałam Norwegię – kraj, w którym możliwości obcowania z naturą są niemal nieograniczone. Gdy tylko mogę, odkrywam kolejne zakątki tego niezwykłego miejsca. Często takie, których nie znajdziesz w przewodnikach i które znają głównie lokalsi. Wędruję z namiotem, hamakiem lub tarpem. Gotuję na ognisku, kąpię się w strumieniach i zgłębiam techniki bushcraftu. Swoją pasją dzielę się również, prowadząc wielodniowe wyjazdy survivalowe. Moją misją jest inspirowanie ludzi do odkrywania dzikiej natury i spania pod gołym niebem. Staram się robić to na jak największą skalę – także w mediach społecznościowych, gdzie opowiadam o swoich przygodach jako @swiatburzy
Jeśli marzysz o dzikiej przygodzie, spaniu pod gwiazdami (albo zorzą polarną) i tym wyjątkowym poczuciu wolności, które można odnaleźć tylko z dala od zatłoczonych szlaków – ta prelekcja jest dla Ciebie.
Uważam, że Norwegia to jedno z najlepszych miejsc, by zacząć swoją przygodę z biwakowaniem i survivalem. Obawiasz się, że coś może pójść nie tak? Zawsze możesz skorzystać z sieci schronów i chat DNT jako planu B. Boisz się ciemności? Zacznij od biwakowania w czasie dnia polarnego. A jeśli nie chcesz zwracać na siebie uwagi jako wędrująca solo kobieta – szybko przekonasz się, że w Norwegii kultura trekkingów i spędzania czasu w naturze jest tak powszechna, że kobieta wędrująca z plecakiem nikogo nie dziwi.
Ten kraj oferuje ogromne przestrzenie, spektakularne krajobrazy oraz wyjątkowe prawo Allemannsretten, które daje dużą swobodę korzystania z natury (oczywiście pod warunkiem szacunku do niej).
Podczas prelekcji podzielę się moim przepisem na to jak zorganizować wyjazd na dziko do Norwegii. Opowiem także o przygodach, wyzwaniach i magicznych momentach, które przeżyłam w tym kraju nocując pod gołym niebem. Jeśli marzysz o wolności, przestrzeni i niezapomnianych wyprawach – ta prelekcja jest dla Ciebie.
Warsztaty: Mam tę moc – czyli warsztaty survivalu dla kobiet.
Wyobraź sobie, że nagle musisz ewakuować się z domu i przez 48 godzin być całkowicie samowystarczalna. Czy poradziłabyś sobie w takiej sytuacji? Jak się na nią przygotować?
Podczas warsztatów chcę zaszczepić w Tobie ziarno pewności siebie. Od kilku lat prowadzę warsztaty survivalowe i zauważyłam jedną rzecz – jako kobiety jesteśmy bardzo zaradne. Dobrze przewidujemy różne scenariusze i potrafimy o siebie zadbać. Czasem brakuje nam tylko kilku praktycznych technik i narzędzi.
Te warsztaty to krótki kurs podstaw survivalu przygotowany specjalnie z myślą o kobietach i naszych potrzebach. Dowiesz się, jak przygotować się na potencjalne zagrożenia oraz jak zwiększyć swoje bezpieczeństwo w nieprzewidzianych sytuacjach.


Mgr psychologii, specjalistka ds. marketingu i kreowania wizerunku, autorka książek (m. in. powieści dla kobiet: Hotel Aurora, Grand Hotel Granit) i bloga fabrykadygresji.pl, gdzie pisze o pisaniu, wydawaniu i marketingu książki. Od 2018 pod własnym szyldem organizuje warsztaty kreatywnego pisania, rozwoju przez pisanie oraz wspiera autorów podczas procesów mentoringowych. Prowadzi podcast Droga Świadomości.
Dorastała pod liściem Paproci. Jest człowiekiem wielu zainteresowań, uwielbia podróżować, nie tylko po świecie, lecz i rubieżach własnego umysłu. Wyznaje wiarę w wielką twórcę: literaturę, tenis i pierogi.
Instagram https://www.instagram.com/emiliateofila/
YouTube https://www.youtube.com/@emiliateofila
Są podróże, które zaczynają się od biletu, i takie, które zaczynają się od pęknięcia w codzienności. To będzie ten drugi przypadek. To opowieść o drodze — nie tylko przez Gruzję, ale i w głąb siebie. To prelekcja psychologiczna, w której dużą rolę odgrywa weryfikacja teorii podczas eksperymentu podróżniczego. To wystąpienie neuroróżnorodne, która będzie po trosze podróżniczym stand upem, a po trosze poważną próbą uchwycenia nieuchwytnego: granicy między legendą a historią, odwagą a głupotą, marzeniem a rzeczywistością. Opowiem o mojej 16-dniowej podróży bez planu. O emocjonalnej huśtawce samotnego pobytu w kraju, w którym słowa miłość i przemoc znaczą często to samo. O duchowości, która zbudowała ten kraj i sprawiła, że jeszcze stoi — wbrew logice, nieugięcie, cudem.O rozmowach, które zostają w sercu na dłużej, i o takich, o których chce się szybko zapomnieć, ale za to po których długo sprawdza się, czy nikt za nami nie idzie.
Reporterka i dziennikarka zakochana w swojej pracy, poszukiwaczka ciekawych historii. Jej reportaże były publikowane m.in. na stronach National Geographic, Magazynu TVN24.pl czy Wprost. Podróżuje komunikacją publiczną, rowerem lub na własnych nogach. Założyła pierwszego w Polsce bloga w całości poświęconego podróżowaniu z psem (@podrozezpsem). Na większość swoich wędrówek i wyjazdów zabiera Flickę, suczkę w typie husky. Uważa, że Pomorze Zachodnie to najpiękniejszy kawałek kraju.
Nocowanie w lesie – pod namiotem lub w hamaku – to magia. Takie dzikie, leśne nocowanki można planować na wiele sposobów: może to być opcja na noclegi w trasie, ale też wypad tylko na jedną noc – reset od codzienności, prawdziwa przygoda, która czeka tuż za rogiem.
Jak przygotować się do nocowania w lesie? Jak zadbać o bezpieczeństwo i jak znaleźć dobre miejsce? Gdzie w Polsce nocować legalnie i jak korzystać z programu Zanocuj w Lesie? Odpowiem na te pytania i pokażę najpiękniejsze miejsca w Polsce, w których można spać na dziko i zupełnie za darmo.


Planistka z wykształcenia, z pasją do map, słów i nieutartych ścieżek. Zaczynała od autostopowych wypraw przez Europę i Azję, by później realizować coraz dłuższe projekty osadzone wśród lokalnych społeczności. Z Syberii trafiła w Andy i do Amazonii. Swój namiot rozbijała także na śniegach norweskich fiordów, pustyni Gobi, Wielkim Murze Chińskim czy wśród sekwoi-gigantów w Kordylierach. W 2024 roku wyruszyła w podróż dookoła świata, podczas której zrealizowała samotne przejście Nowej Zelandii. Jej opowieści to historie zapisane w tysiącach stron notatników – refleksje o tym, co dzieje się w człowieku, gdy znika zasięg, a pozostaje zanurzenie w lokalnych kulturach, kontakt z naturą i uważna obserwacja świata.
135 dni samotnej wędrówki przez góry, lasy deszczowe i bezkresne plaże Nowej Zelandii.
3040 kilometrów w poziomie i 83 kilometry w pionie. W świecie gigantycznych paproci, pasm wulkanów i ptaków w barwach tęczy. Bez zasięgu, bez silników – z namiotem i plecakiem. Życie w rytmie natury: o wschodzie zwijanie namiotu, marsz przez pastwiska, góry i lasy, a wieczorem rozbijanie obozu pod rozgwieżdżonym niebem. Szlak Te Araroa to także spotkania z Kiwi i Maorysami oraz doświadczenie świata pełnego paradoksów, gdzie największy wysiłek łączy się z największą radością, a drobiazgowa logistyka z kreowaniem na bieżąco. To opowieść o byciu samej, ale nie samotnej, o zanurzeniu w dzikiej przyrodzie, ludzkiej dobroci i fizycznym wyzwaniu. O budowaniu zaufania do świata i samej siebie oraz o drodze-marzeniu, które krok po kroku staje się rzeczywistością.
Absolwentka turystyki i hotelarstwa, certyfikowana menadżerka zrównoważonego rozwoju, z dodatkowymi certyfikacjami w obszarze łańcucha dostaw i praw człowieka. Zawodowo związana z branżą recyklingu. Równolegle działa w organizacji pozarządowej Cradle to Cradle, wspierając inicjatywy związane z cyrkularnością i projektowaniem systemów przyjaznych ludziom i środowisku. Podróżowanie traktuje jako proces, który można świadomie zaprojektować – odpowiedzialnie, ale bez rezygnowania z ciekawości świata i przyjemności bycia w drodze.
Absolwentka turystyki i hotelarstwa, certyfikowana menadżerka zrównoważonego rozwoju, z dodatkowymi certyfikacjami w obszarze łańcucha dostaw i praw człowieka. Zawodowo związana z branżą recyklingu. Równolegle działa w organizacji pozarządowej Cradle to Cradle, wspierając inicjatywy związane z cyrkularnością i projektowaniem systemów przyjaznych ludziom i środowisku. Podróżowanie traktuje jako proces, który można świadomie zaprojektować – odpowiedzialnie, ale bez rezygnowania z ciekawości świata i przyjemności bycia w drodze.
Czy zrównoważona podróż to wyrzeczenia i lista zakazów, czy raczej dobrze zaprojektowana przestrzeń do podejmowania lepszych decyzji?
Podczas tej prelekcji spojrzymy na turystykę jak na architekturę – opartą na infrastrukturze, dostępnych rozwiązaniach i codziennych wyborach, które razem tworzą całość. Bez straszenia i bez moralizowania, za to z konkretnymi przykładami, które realnie ułatwiają bardziej świadome podróżowanie.
Pojawi się też temat śmieci – nie jako problem nie do udźwignięcia, lecz element, z którym można nauczyć się funkcjonować uważniej.


Psycholog i psychoterapeutka kontekstualno-behawioralna w szkoleniu. W gabinecie pomaga emigrantom odnaleźć stabilność nawet w ciągłym ruchu i przekuć brak zaufania do siebie w samoakceptację. Zgłębia temat budowania autentycznych relacji opartych na dost∂pności emocjonalnej, nie tylko w kontekście romantycznym, ale rownież w platonicznej przyjaźni i większych społecznościach. Ma za sobą 3 lata podróży autostopem i 5 lat emigracji na portugalskiej wsi. W wolnym czasie surfuje i gra muzykę elektroniczną.
W podróży często stajemy się kimś bardziej odważnym, prawdziwym, bliższym sobie i innym — jakby coś nagle przestawało nas powstrzymywać. W tej prelekcji przyjrzę się temu, dlaczego w podróży łatwiej nam być sobą, wchodzić w autentyczne relacje i doświadczać emocjonalnej bliskości. Ta prelekcja jest zaproszeniem do przyjrzenia się temu, co dokładnie wtedy z nas znika i czy naprawdę musimy wyjeżdżać daleko, żeby wrócić do siebie?
Właścicielka pierwszego licencjonowanego biura podróży dla osób z niepełnosprawnościami. Sama jest osobą z niepełnosprawnością wrodzoną (porusza się o kuli). To ułatwia rozumienie specyficznych potrzeb tej grupy osób.
Wyróżnienia: Człowiek Bez Barier w 2009 r., „Lista mocy. 100 wpływowych Polek i Polaków z niepełnosprawnością” – 2018 r. Konkurs Lady D Mazowsza w 2025. Partner w międzynarodowych projektach i konferencjach. Aktualny projekt: partner na Polskę w projekcie AccessibleEU.
W prezentacji opowie o powstaniu i prowadzeniu biura podróży dla osób z niepełnosprawnościami, stworzonego z osobistej potrzeby i doświadczeń. Inspiracją była podróż do Australii oraz przykład osoby z większą niepełnosprawnością, która prowadziła podobną działalność.
Autorka przedstawi wyzwania związane z organizacją takich wyjazdów – od ograniczonej dostępności transportu i hoteli, po kwestie logistyczne i finansowe. Podkreśla, że podróżowanie dla osób z niepełnosprawnościami ma także wymiar terapeutyczny i pomaga przełamywać bariery.
W prezentacji pojawiają się również przykłady trudnych sytuacji oraz sposoby ich rozwiązywania, a także refleksja nad realiami prowadzenia niszowego biura. Mimo licznych trudności działalność daje dużą satysfakcję i poczucie spełniania marzeń innych ludzi.


W 2012 roku rzuciła karierę producentki telewizyjnej i wyjechała w samotną podróż dookoła świata, z której nigdy nie wróciła. W Australii znalazła miłość, nowe życie i siebie. Ale żeby to wszystko znaleźć, musiała najpierw zrozumieć, co musi za sobą zostawić. Autorka dwóch książek, blogerka od ponad dekady. Niedawno zamieniła sto metrów kwadratowych na sześć — i pojechała z mężem i synem w półtoraroczną podróż przez cały kontynent. Wie, co znaczy zaczynać od zera. Dwa razy.
Pewnego dnia spakowaliśmy się i zamieszkaliśmy na 6 metrach kwadratowych. Na półtora roku.
Byłam przekonana, że to będzie przygoda życia. I była. Ale była to też najtrudniejsza z moich podróży. Trudniejsza niż samotna podróż dookoła świata czy moment przeprowadzki do Australii.
Nie opowiem ci o pięknie zachodu słońca na australijskim pustkowiu — choć wygląda niesamowicie. Opowiem ci o tym, co dzieje się z kobietą, związkiem i rodziną, gdy nagle zostaje im odebrana przestrzeń, rutyna i złudzenie kontroli. O tym, czego się z tego wszystkiego nauczyłam o sobie — i o tym, czego naprawdę potrzebujemy do życia.
Jeśli kiedykolwiek marzyłaś o tym, żeby zostawić wszystko i zacząć od nowa — albo bałaś się, że nie dałabyś rady — spotkajmy się.
Ekspertka ds. bezpieczeństwa z 15-letnim doświadczeniem w służbach mundurowych, w Służbie Celno-Skarbowej oraz Wojsku Polskim. W trakcie swojej służby zajmowała się przestępczością ekonomiczną, uczestniczyła w zatrzymaniach oraz działaniach operacyjnych przeciwko zorganizowanym grupom przestępczym. Była również instruktorką techniki i taktyki interwencji, prowadząc szkolenia z zakresu samoobrony oraz wyszkolenia strzeleckiego w dynamicznych warunkach służby.
Dziś jako założycielka AKADEMII BEZPIECZNYCH KOBIET, twórczyni autorskiego programu „Sama się obronię” pracuje z kobietami, ucząc je świadomości sytuacyjnej, stawiania granic i reagowania w sytuacjach zagrożenia. Prowadzi warsztaty, szkolenia oraz działania edukacyjne dla kobiet, dzieci i firm, łącząc wiedzę operacyjną z praktyką codziennego życia.
Laureatka nagrody redakcji magazynu „Wizaż” „Jestem piękna, bo jestem sobą” za działalność na rzecz wzmacniania kobiet i budowania ich bezpieczeństwa. Jej praca została doceniona za realny wpływ na życie kobiet oraz zmianę sposobu myślenia o bezpieczeństwie i sprawczości.
To wystąpienie opiera się na realnych doświadczeniach i pracy z kobietami, które na co dzień mierzą się z różnymi sytuacjami zagrożenia – zarówno w podróży, jak i w codziennym życiu.
To nie będzie opowieść o strachu, tylko o sprawczości, świadomości i budowaniu realnego poczucia bezpieczeństwa – niezależnie od miejsca, w którym się znajdujemy.


Przyrodniczka z wykształcenia i zamiłowania, na co dzień związana jest z projektami dotyczącymi ochrony przyrody. Podróżuje z własnym nurtem, z wiatrem, bez pośpiechu. Zainspirowana dokonaniami Polaków, którzy w latach 70. przebyli Pustynię Gobi pojazdami żaglowymi własnej konstrukcji, w 2008 roku zorganizowała wyprawę żaglowozową do Mongolii ich śladami. Wspomnienia zawarła w książce „Żagle nad pustynią. Z wiatrem przez Gobi”. Wiedziona duszą nomady, ze stepów wróciła z jurtą, która stała się jej domem. Wychowana na książkach Centkiewiczów, historiach Amundsena i Scotta, stopniowo odkrywała w sobie ciągoty polarne a zimowe realia oswajała trawersując w dwuosobowym, kobiecym zespole zamarznięty Bajkał i rozsmakowując się w herbacie z topionego lodu. W latach 2015-2017 dwukrotnie wzięła udział w wyprawach polarnych do Polskiej Stacji Antarktycznej im. Henryka Arctowskiego „Arctowski”, pracując jako obserwator przyrodniczy w bazie terenowej, na cyplu Lions Rump. W 2006 roku otrzymała wyróżnienie podczas Kolosów, za zimową podróż do Mongolii.
Samotna podróż przez dzikie, zimowe przestrzenie Mongolii – na nartach, pieszo i konno z karawaną wielbłądów. Wędrówkę przez lód, śnieg i bezkresy stepu przeplatają spotkania z morin khuur – tradycyjnym instrumentem mongolskich nomadów, którego dźwięk – mocny i głęboki – niesie echo tej krainy jeszcze długo po powrocie.
To osobista opowieść o podróżowaniu w zgodzie ze sobą, o nieoczekiwanych wyzwaniach i grzejących serce spotkaniach. O tym, jak kupno niepozornej pamiątki może przerodzić się w jedną z przygód życia, a muzyka może towarzyszyć podróży jak śnieg i wiatr.
Człowiek magnes – przyciąga do siebie dobrych ludzi i ciekawe inicjatywy. Ciekawa świata i jego różnorodności kulturoznawczyni i edukatorka filmowa. Możecie spotkać ją w wielu trójmiejskich instytucjach kultury, gdzie prowadzi spotkania, organizuje warsztaty, opowiada o kinie, zaprasza innych do dialogu na ważne społeczne tematy. Od 5 roku życia porusza się na wózku. Fanka eksplorowania – miejsc, smaków, historii. Swoje odkrycia z pasją uwiecznia na fotografiach. Kocha gotować, a jeszcze bardziej gościć i karmić innych. Najchętniej odpoczywa w trakcie wypraw rowerowych. Na hybrydowym handbike’u zrobiła już tysiące kilometrów po Polsce i za granicą. Ma na swoim koncie również kilka sezonów narciarskich na mono-ski (narty przystosowane dla osoby siedzącej, poruszającej się na wózku). Orędowniczka ciekawości i kolekcjonerka doświadczeń.
Gdańsk – Manchester – Lizbona… i ten moment, gdy Twój wózek decyduje się na własne wakacje w innym porcie. Czy da się zwiedzić Portugalię, gdy Twój podstawowy środek transportu utknął gdzieś po środku Europy? Da się. Co więcej – można z tego wyjść z uśmiechem, choć poziom adrenaliny bywa wyższy niż przy skoku ze spadochronem. Zapraszam Was na opowieść o podróżowaniu, które od trzech dekad wygląda nieco inaczej, ale smakuje tak samo intensywnie. Bez lukru, za to z solidną dawką dystansu i konkretnymi odpowiedziami na pytania: Jak ogarnąć logistyczny chaos, gdy świat zapomina o podjazdach? Dlaczego lotniskowa płyta w Busan to całkiem niezłe miejsce na egzystencjalne przemyślenia? I jak, po 30 latach nie zawsze przyjemnych przygód, wciąż mieć apetyt na więcej? To nie będzie wykład o barierach. To będzie instrukcja obsługi świata, który czasem bywa pełen przeszkód, ale zawsze jest warty zobaczenia.


16 lat temu wyjechała w podróż z biletem dookoła świata i bez większego planu. Tego biletu nigdy
nie wykorzystała do końca, bo po drodze spotkała ocean i wszystko zaczęło płynąć innym rytmem.
Dziś jest kapitanem z doświadczeniem 70 000+ mil morskich na różnych wodach świata. Przeżyła
sztormy, spotkania z piratami, życie i pracę na morzu, ale ta historia zaczęła się dużo wcześniej, od
trudnej decyzji o zostawieniu stabilnego życia, pracy, relacji i wybraniu niepewności zamiast
bezpieczeństwa. Ruszyła w nieznane, żeby sprawdzić, co czeka po drugiej stronie tej decyzji. Nie
spodziewała się, że wróci z dziesiątkami tysięcy mil morskich za sobą oraz opowieściami, których
sama nigdy by nie wymyśliła.
Wyjechała w podróż dookoła świata z prostym planem: odkrywać nowe miejsca, poznawać ludzi, doświadczać świata i wreszcie zrobić przestrzeń na pasje, na które wcześniej w codziennym życiu po prostu nie było czasu. Nawet jej blog nazywał się Traveling With Passion. Nie spodziewała się jednak, że po drodze odkryje zupełnie nową pasję — taką, która stanie się jej sposobem na życie.
Odkrycie tej pasji było przypadkiem. Zostanie kapitanem — w świecie, w którym kobieta za sterem wciąż dla wielu jest mniej oczywistym widokiem — było efektem ciężkiej pracy, uporu i ogromu wyrzeczeń. Żeglowanie przez otwarty ocean jest dla niej czymś więcej niż podróżą. To spotkanie z żywiołem, który uczy nie tylko nawigacji, ale przede wszystkim samoświadomości. Tam nie ma miejsca na
udawanie pewności siebie — musi ufać sobie naprawdę, bo jako kapitan czasem trzeba podejmować decyzje bez gwarancji, że są idealne. Widzi, na co ma wpływ, a na co nie. Ocean uczy pokory, szczerości wobec samej siebie i odpowiedzialności za własne decyzje. Jej historia jest o tym, jak jedna decyzja zmieniła kurs całego jej życia. O morzu, które nie wybacza. O decyzjach podejmowanych mimo strachu, przypadkach, które okazują się punktami zwrotnymi, i o tym, że czasem najlepszy plan to ten, którego wcale nie miałyśmy.
Są podróże, które kończą się na zdjęciach w telefonie.
I takie, które zostają w nas na zawsze — tylko wciąż nie wiemy, jak je opowiedzieć. Jeśli wracasz z drogi z głową pełną historii, emocji i obrazów,
jeśli czujesz, że Twoje doświadczenia są ważne, ale brakuje Ci wiedzy o formie, rodzajach narracji albo punktu zaczepienia — te warsztaty są dla Ciebie.To spotkanie dla kobiet, które podróżują i czują, że ich droga ma znaczenie.
Dla tych, które chcą pisać autentycznie — nie „ładnie”, tylko prawdziwie.
Tak, żeby czytelnik poczuł zapach miejsca, ciężar decyzji i zmianę, która wydarzyła się po drodze.
Podczas 3-godzinnych warsztatów:
Nie musisz mieć bloga, książki ani doświadczenia. Bo pisanie to także droga.
I czasem dopiero zapisując swoją podróż, zaczynamy rozumieć jej najgłębsze wymiary.


Maja Tauchert – samochody to jej pasja i praca, którą rozwija od lat, a teraz dzieli się nią z innymi, by pomóc lepiej zrozumieć motoryzację i cieszyć się nią na co dzień. Wierzy, że każdy – niezależnie od doświadczenia – może opanować podstawy dbania o swoje auto, samodzielnie poradzić sobie z drobnymi naprawami, a także świadomie podejmować decyzje przy zakupie samochodu. Chętnie pomaga kobietom (ale nie tylko!) odnaleźć się w tym świecie. Pokazuję, że motoryzacja nie musi być trudna – wystarczy trochę wiedzy i spokoju, by czuć się pewnie za kierownicą i radzić sobie z codziennymi wyzwaniami na drodze. Jej celem jest, aby każdy, kto chce zrozumieć swój samochód, poczuł, że ma nad nim pełną kontrolę.
Na warsztacie w praktyce dowiecie się, jak zająć się kilkoma najbardziej powszechnymi zadaniami wokół auta. Nabierzecie pewności, że w trasie kilka przypadłości już Was nie zaskoczy!
Warsztat organizowany jest we współpracy z Solo Jolo i jest kolejnym spotkaniem w ramach “Projektu Syrenka – dziewczyny i samochody”, który ma na celu wzmacnianie kobiet w kwestiach samochodowo-mechanicznych.
Solo Jolo, czyli Ania Kluczyk oraz Joanna Kozera. Od 2020 roku w wyniku wielu wspólnych doświadczeń z podróżowania, działania i życia solo oraz wielu rozmów z kobietami realizujemy inicjatywę pod nazwą Solo Jolo poświęconą wspieraniu kobiet niezależnie od wieku, czy statusu osobistego w podejmowaniu samodzielnych działań, podróżowaniu solo – jeśli tylko mają na to ochotę. W ramach inicjatywy organizujemy spotkania, warsztaty, prelekcje, których zadaniem jest wyposażanie w wiedzę, narzędzia, inspirowanie oraz dzielenie się obawami i doświadczeniami. Prowadzimy stronę na Facebooku (Solo Jolo) oraz konto na Instagramie (solo__jolo), prowadzimy grupę dla kobiet na Facebooku pn. 'Klub Solo Jolo – życie i podróże”.

Pamiętasz takie spotkanie z nieznajomą osobą, które zostało w Tobie na dłużej? Gdy w kawiarni albo w pociągu przypadkiem poznajesz kogoś i rozmowa płynie tak, jakbyście znali się całe życie?
Podczas tego warsztatu grając w gry relacyjne odkryjemy, jak świadomie tworzyć takie momenty.
Co nas czeka?
Gramy, żeby spróbować nowej formy komunikacji, przyjrzeć się naszym emocjom i sposobom na wchodzenie w relacje z drugim człowiekiem. To okazja, by zrobić coś inaczej, niż na co dzień – eksperymentować, odważyć się doświadczyć czegoś nowego, by dowiedzieć się czegoś o sobie i o tym, co to znaczy być w szczerym kontakcie z drugą osobą.
Dla kogo?
Możesz przyjść sama lub z osobą, z którą chcesz pogłębić relację. To może być pierwszy krok do zmiany sposobu, w jaki budujesz połączenia z innymi. Nie ma tu miejsca na presję czy ocenianie – to Ty decydujesz, jak intensywnie chcesz się zaangażować w to doświadczenie.
Co warto wiedzieć:
Nie potrzebujesz żadnego przygotowania – jedynie wygodne ubranie, otwartość i ciekawość.
Wszystkie aktywności są dobrowolne
Dbam o komfortową atmosferę od pierwszej minuty
Sprzedaż biletów na wydarzenie –TUTAJ!
TRAMPKI – SPOTKANIA PODRÓŻUJĄCYCH KOBIET
19 WRZEŚNIA (PIĄTEK), Mamuszki 14, Sopot
17.00 – 18.00 | Kasia Nagal, Życie w sari i w trampkach w Indiach
18.00 – 20.00 | Warsztaty indyjskie
20.00 | BIFOR
20 WRZEŚNIA (SOBOTA)
9.00 Spacer „Stocznia oczami kobiet” (obowiązują zapisy)
EUROPEJSKIE CENTRUM SOLIDARNOŚCI
Sala nr 4 (3. piętro)
09.00 – 12.00 | Aleksandra Najder, Odwaga w plecaku – jak pokonać strachy i wyruszyć w świat?
AUDYTORIUM
11.00 – 11.15 | Powitanie gości TRAMPek
11.15 – 11.55 | Joanna Nowak, Somos Dos, czyli w 6 lat dookoła świata, czyli o samotnej podróży matki i córki
12.00 – 12.40 | Joanna Kowalczuk, Korona wulkanów ziemi po 40stce
12.55 – 13.35 | Katarzyna Radecka, Na własnych skrzydłach: o niepełnosprawności, niezależności i Koronie Gór Polski
13.40 – 14.30 | Panel dyskusyjny: Podróże bez barier
14.30 – 15.30 | PRZERWA
15.30 – 16.10 | Katarzyna Augustyn, Poza tłumem – tam, gdzie kończy się turystyka, a zaczyna odkrywanie
16.15 – 16.55 | Alex on the way, Psychologia podróży – o tym dlaczego nasz mózg lubi się zgubić?
17.00 – 17.40 | Joanna Kania, 300 kilometrów Camino de Santiago z córeczką na wózku
17.45 – 18.25 | Kasia Sabatowicz, W pogoni za… sobą. Jak nie utracić siebie w gonitwie za lepszym jutrem
18.25 | Zakończenie I dnia festiwalu
20.00 – Afterpart w No. 5 w Sopocie
21 WRZEŚNIA (NIEDZIELA)
10.40 – Gdańsk z kajaka (obowiązują zapisy)
EUROPEJSKIE CENTRUM SOLIDARNOŚCI
Sala nr 4 (3. piętro)
09.00 – 12.00 | Dziewczyny i samochody. Porady dla samodzielnych kierowczyń o awariach i naprawach, również w podróży” (Solo Jolo i Cool Car)
Sala nr 5 (3. piętro)
09.00 – 12.00 | Jak robić dobre zdjęcia telefonem. Anita Demianowicz
AUDYTORIUM
11.00 – 11.15 | Powitanie II dnia gości TRAMPek
11.15 – 11.55 | Katarzyna Maciąg, „Ja bym się tak bała!” czyli słów kilka o samotnych rowerowych podróżach i dzikich noclegach
12.00 – 12.40 | Anna Habdas, Podróże z Tymid: od lęku po ostatni szlak
12.45 – 13.25 | Marta Jasińska, 345 dni dookoła świata
13.30 – 14.10 | Malwina Marcińczak, Macierzyństwo- życie w zgodzie z marzeniami i samorozwojem
14.10 – 15.00 | PRZERWA
15.00 – 15.40 | Aleksandra Klonowska-Szałek, Turystyka regeneratywna, czyli naprawianie przez podróżowanie
15.45 – 16.25 | Solo Jolo, Siostrzeństwa w podróży
16.30 – 17.10 | Ewa Wilczyńska „EWAway”, O przekraczaniu granic dookoła świata, by odnaleźć swoje własne
17.10 | Zakończenie festiwalu
Z zawodu trener gimnastyki artystycznej i akrobatka w Akrobatycznym teatrze tańca Mira- art czy Teatrze Muzycznym w Gdyni, a z pasji osoba podróżująca. Byłam w ponad 80 krajach. W wieku 24 lat dowiedziałam się, że mam raka oskrzela, który dodał tylko sił do działania.
Pokonanie poważnej choroby było jednym z impulsów, który dał jej siłę na tę podróż. Pierwszy etap podróży rozpoczęła na Alasce, a skończyła w Panamie. Przejechała autostopem Salwador, Honduras i Kostarykę. W Wenezueli pracowała z kadrą narodową w gimnastyce artystycznej. W Brazylii podczas karnawału ukradli jej paszport, przez co plany się trochę pokrzyżowały, ale z perspektywy czasu może powiedzieć, że zyskałała dużo więcej. Uczestniczyła w weselu na Hawajach, czy rodzinnej uczcie w Kirgistanie. Nie pomijała powszechnie odwiedzanych cudów natury: słonej pustyni Salar de Uyuni czy najwyższego wodospadu na Ziemi, Salto Angel. Przez 345 dni chłonęła świat, z którym o mały włos musiałaby się przedwcześnie pożegnać.


Z wykształcenia zabytkoznawca dzieł sztuki, muzealnik, kobieta która świat widzi tylko w kolorach. Mama czwórki dzieci: trzech synów i najpiękniejszego anioła…uparta, ambitna z głową pełną marzeń i pomysłów, właścicielka Spa&Art Bali. Z zamiłowania projektuje nieszablonowe wnętrza a po godzinach zwiedza świat, szczególnie ukochaną Indonezję.
Życie potrafi samo rozkładać karty. Malwina przeszła najgorsze dwie traumy – chorobę własną i śmierć dziecka mimo to kocha żyć twierdząc, że każda łza otworzyła jej kolejne okno na świat. Podobno człowiek, który ma dzieci, nie potrzebuje aniołów.” A co jeśli człowiek ma jedno i drugie ?
Malwina opowie jak żyć w zgodzie ze sobą i macierzyństwem. Jak rozwijać się zawodowo, akceptując potrzeby dzieci, ale przede wszystkim jak żyć mimo ran które wyciął los. Będzie to rozmowa o samorealizacji i trudzie godzenia się z kolejami losu. Czego nauczyło ją życie i dlaczego uważa że trepanacja czaszki to najlepsze co spotkało ją w życiu. Co daje jej praca z balijkami, a co dziecięce myślenie. Czy podróże są ucieczkami przed myślami czy ścieżką rozwoju… ? Malwina posiada tak wiele do powiedzenie, bo jak sama oficjalnie się przyznaje jest gadułą z Wielkim apetytem na życie .

Jej największa podróż zaczęła się wtedy, gdy dowiedziała się, że jej córeczka przyszła na świat z chorobą genetyczną. Wtedy, gdy okazało się, że jej codziennością będzie wózek inwalidzki. ich życie zmieniło swój bieg. Każdy ich dzień nie miał gwarancji jasno określonej przyszłości, bo takie właśnie są choroby genetyczne.
To był moment, który zmienił wszystko. Dopiero wtedy zaczęła naprawdę odkrywać siebie. Krok po kroku, wśród trudnych diagnoz i codziennych wyzwań, odnajdywała nowe ścieżki – nie tylko w życiu, ale przede wszystkim w samej sobie. Otworzyły się we niej pokłady miłości, które mają siłę przenosić góry. Macierzyństwo.
Ich dalsze podróże – te dosłowne – były naturalną kontynuacją tej wewnętrznej. Chciałam pokazać córce świat.
Póki może – jak najwięcej. Aby czuła życie, smakowała jego barw mimo trudności, które przyniosło jej ciało.
Z potrzeby serca i pomocy innym dzieciakom rozpoczęła studia logopedyczne, szkolenia z terapii SI oraz TUS. Dziś, w małym krakowskim gabinecie, prowadzi zajęcia dla dzieci. To miejsce – domowe, przytulne, stworzone z myślą o bliskości – pomaga najmłodszym budować siebie w swoim tempie i na własnych zasadach. Od zawsze towarzyszy jej jedna, prosta zasada: być, nie mieć.
To ona prowadzi ją w tej drodze. I to ona sprawia, że każda podróż – nawet ta najtrudniejsza – jest pełna sensu.
Ta podróż zaczęła się od marzenia – by pokazać więcej. Nie tylko więcej świata, widoków czy krajów. Ale więcej życia, odwagi i możliwości. Chciałam, żeby moja córeczka – choć porusza się na wózku – mogła poczuć wolność drogi i rytm świata. Żebyśmy razem przekroczyły nie tylko granice państw, ale też te najtrudniejsze: wewnętrzne.
Camino de Santiago to nie tylko szlak – to droga, która szuka. To wędrówka, która wymaga poświęcenia, decyzji, odwagi i pokory.
Nasze przygotowania trwały miesiącami. Cotygodniowe spacery po kilkanaście kilometrów w lesie, chodzenie z wypełnionym plecakiem, testowanie sprzętu. Planowanie: wybór szlaku portugalskiego, rezerwacje hoteli, bilety lotnicze, szczegóły logistyczne – wszystko, by choć trochę okiełznać nieprzewidywalność.
W prezentacji opowiem o naszej codzienności na Camino. O tym, co się zmienia, gdy człowiek idzie – z kimś, dla kogo każdy krok to wielki wysiłek. O zmęczeniu, ale i zachwycie. O życzliwości napotkanych ludzi, chwilach kryzysu i tych, w których świat wydawał się bezgranicznie piękny. O tym, jak Camino nie tylko nas prowadziło – ale i nas zmieniało.
To historia o tym, że każda droga – nawet najdłuższa – zaczyna się od miłości. Camino to droga, która nigdy się nie kończy.

Asia Nowak to z wykształcenia fizjoterapeutka i nauczycielka, a z pasji podróżniczka, fotografka oraz certyfikowana terapeutka obrzęku limfatycznego. Prywatnie -je szczęśliwa, samotna mama oraz autorka bloga podróżniczego „Somos Dos – migawki z podróży Małej i Dużej”, który w 2015 roku zdobył tytuł Bloga Roku w prestiżowym konkursie Gala Twórców Onet w kategorii Podróże.
Pierwsze doświadczenia jako autostopowiczka Asia zdobyła już w ósmej klasie, ale prawdziwą przygodę z podróżami rozpoczęła dopiero po studiach – początkowo w duecie, a później samotnie. Podróżowała niskobudżetowo, autostopem, z namiotem, zawsze blisko lokalnych społeczności i z ogromną otwartością na ludzi. Przemierzała Europę, a z czasem jej podróże zaprowadziły ją do Azji i Ameryki Południowej, gdzie poznawała krainy i kultury, o których wcześniej czytała tylko w książkach.
Te właśnie doświadczenia pomogły Asi spełnić jej drugie największe marzenie – o podróży przed siebie, nieograniczonej terminem powrotu.
6 maja 2014 roku, wraz z 20 miesięczną wówczas córeczką Asia, samotna mama, ruszyła do Peru Wyjazd planowany początkowo na trzy miesiące stał się szkołą życia, a następnie rozwinął się w sześcioletnią, niespieszną podróż dookoła świata, przerwaną dopiero przez pandemię. Tym samym Asia została pierwszą Polką i prawdopodobnie pierwszą Europejką, która wraz z malutkim dzieckiem objechała świat w sposób ciągły, bez powrotów do domu.
Od 2015 roku Asia niezmiennie prowadzi bloga i aktywnie działa w mediach społecznościowych. Od 2020 roku można ją spotkać na festiwalach, warsztatach i spotkaniach podróżniczych, gdzie opowiada o różnych aspektach samotnego macierzyństwa. Swoje słowa kieruje szczególnie do rodziców, którzy z różnych powodów sami towarzyszą dzieciom w drodze – z nadzieja, że być może jej doświadczenie choć trochę wesprze ich w codziennej podróży przez życie.
W życiu miałam dwa wielkie marzenia – o szczęśliwej rodzinie i niczym nieograniczonej podróży przez świat. Gdy więc, w 9 miesiącu ciąży okazało się, że zostanę samotną mama, załamałam się. Moje pierwsze, najważniejsze życiowe marzenie zostało przekreślone na zawsze. A drugie? Drugie też, bo kto przy zdrowych zmysłach ruszy w świat z malutkim dzieckiem?
Przygniotła mnie depresja. Z wesołej, pełnej życia dziewczyny zamieniłam się we wrak człowieka. Jednakże myśl o podróży wracała do mnie nieustannie. Czułam, że muszę ruszyć w świat i uciec do przodu, spróbować spełnić drugie życiowe marzenie i odnaleźć tą wesołą dziewczynę, którą kiedyś byłam. Na szali leżało nie tylko moje życie, ale i mojej córeczki, bo wierzyłam głęboko, że tylko jako szczęśliwy rodzic będę mogła wychować szczęśliwe dziecko.
Do dziś nie wiem, jak znalazłam w sobie siłę, by kupić bilety i spakować nas w drogę. Wyjeżdżałyśmy same, tak jak czułyśmy się same. I same znalazłyśmy się na drugiej stronie świata. Gaja miała wówczas 20 miesięcy.
Wówczas, gdy stałam u progu naszej wielkiej przygody, nawet nie błysnęła we mnie myśl, że czeka nas 6 lat przepięknej, wspólnej podróży, pełnej radości, emocji i wzruszeń, ale także niebezpieczeństw, zwątpień, trudnych decyzji i łez.
Mając dzienny budżet rzędu 23 zł/dzień/osobę, żyłyśmy niezwykle skromnie. Podróżowałyśmy publicznymi środkami transportu, łapałyśmy autostop, stołowałyśmy się w najtańszych garkuchniach. Od początku też korzystałyśmy z couchsurfingu, szukając miejscowych rodzin, z którymi mogłybyśmy zamieszkać.
W każdą z tych rodzin wrastałyśmy, na moment stając się jej częścią. Pomagałyśmy w prostych pracach, starając się choć w tak prosty sposób wyrazić wdzięczność za serce, którym byłyśmy obdarzane. Słuchałyśmy łapczywie snutych opowieści, zanurzając się w otaczającej nas kulturze, religii i zwyczajach. Z każdego z tych spotkań wynosiłyśmy niezmienne przekonanie, że niezależnie od tego skąd pochodzimy, jaki mamy kolor skóry czy kształt oczu, wszyscy pragniemy tylko jednego – bezpiecznie żyć, śmiać się i kochać.
Zapraszam więc, wpadnijcie posłuchać opowieści o macierzyństwie w drodze, o jego cieniach i kipiących jak gejzer radościach. O wielokrotnych próbach cierpliwości, odwagi i rozsądku. O lekcjach proszenia, otrzymywania i dawania. O improwizacji i praktyce wdzięczności – za ludzkie dobro, za błękitne niebo, za znaleziona na drodze gumkę-recepturkę. I o odkrywaniu tego, że życie jest tu i teraz.

Kasia żyję z niepełnosprawnością od urodzenia, ale to nie ona ją definiuje. Jest specjalistką ds. dostępności, aktywistką, twórczynią internetową, organizatorką wydarzenia TURBOBOOGIE – skoki spadochronowe i loty w tunelu aerodynamicznym we Flyspocie dla osób z niepełnosprawnością , a także miłośniczką gór, podróży i życia z pasją. Ma na koncie 22 skoki spadochronowe, a także wciąż powiększającą się kolekcję górskich szczytów – zdobyła już 10 z Korony Gór Polski, ale sięga również po inne, mniej oczywiste szlaki.
Na co dzień łączy pracę zawodową z działaniami społecznymi. Prowadzi fanpage „PKP Nie po kolei”, w którym punktuje absurdy dostępności w transporcie kolejowym, ale też z radością pokazuję dobre przykłady i opisuję swoje udane podróże pociągiem. W mediach społecznościowych opowiada o codzienności z niepełnosprawnością – szczerze, bez lukru, z humorem i czułością.
Ma cudownego męża, jamniczkę Lolę i głowę pełną planów. Marzy o własnym mieszkaniu i o świecie, w którym osoby z niepełnosprawnością są postrzegane na równi z innymi – z pełnym uznaniem ich sprawczości, marzeń, potrzeb i ról społecznych.
Podczas tej prezentacji Kasia zabierze Was w podróż po swoim świecie – świecie osoby z niepełnosprawnością, która każdego dnia przekracza granice, zarówno te narzucone przez ciało, jak i te mentalne, społeczne czy systemowe.
Opowie Wam o swoich najpiękniejszych skokach ze spadochronem, o tym, jak trafiła na lotnisko, co ją tam przyciągnęło i jak ten pierwszy krok w chmurach zmienił jej życie. Pokaże Wam, jak zrodziła się idea Expedition Śmiałek – czyli jej droga do zdobycia Korony Gór Polski, oraz jak wyglądają jej górskie wyprawy, w których nie brakuje wyzwań, śniegu, emocji i dumy.
Podzieli się też historiami o tym, jak testuje swoją samodzielność i sprawdza własne możliwości – np. wyruszając sama w podróż do Liverpoolu czy organizując wydarzenia, które pomagają innym osobom z niepełnosprawnością wyjść z domu i przeżyć coś wyjątkowego.
To także opowieść o ludziach, których spotyka na tej drodze – wyjątkowych, odważnych, wspierających i… czasem zupełnie szalonych przyjaciołach, bez których nic z tego nie byłoby możliwe.
Będzie o ciele, które bywa słabe, ale też o sile, która drzemie w głowie i sercu. O odwadze, strachu, determinacji i potrzebie bycia traktowaną serio – jako kobieta, podróżniczka, organizatorka, żona i osoba z marzeniami.

Podróżuje regularnie od 12 lat, ale coraz wolniej, uważniej i głębiej. Zapatrzona w kulturę rdzennych ludów Polinezji, uczy się od nich jak postrzegać świat od środka. Od innej strony, tej mniej oczywistej, choć istotniejszej. Kiedy może drepcze na boso, czasem tańczy intuicyjnie i często przytula rośliny. Poza tym: pisze, opowiada i prowadzi badania muzykologiczne na Południowym Pacyfiku. Stąd w swoim gdańskim mieszkaniu przeznaczyła specjalną szafkę na podróżnicze rzeczy i kosmetyczkę zawsze gotową do drogi. Ma za sobą około 50 odwiedzonych krajów na 6 kontynentach, dwukrotnie okrążyła świat z plecakiem, a na wyspie Rapa Nui stoi zawsze dla niej otwarty dom. Dlatego nie szuka już nowych miejsc, a coraz chętniej wraca do tych bliskich jej sercu.
Dokładnie w dniu 40. urodzin Ewa wyruszyła w swoją drugą podróż dookoła świata. Tym razem sama, bo połączyła ją ze spełnieniem ogromnego marzenia – zrealizowania na własną rękę badań kulturowych Trójkąta Polinezyjskiego. Podążenia szlakiem rapanujskich przodków, którzy setki lat temu na niewielkich łodziach, dotarli na Wyspę zwaną Wielkanocną – jej główny obiekt badań i największej miłości. Pozornie miała radośnie pląsać po rajskich wyspach Pacyfiku z notatnikiem i dyktafonem w ręku. A przynajmniej tak to sobie wyobrażali niemal wszyscy słuchający o jej planach. I tak też chciała to widzieć nasza prelegentka, choć podskórnie czuła jakie to wyzwanie. Nie podejrzewała jednak, że aż takie, jakim się okazało. I szybko stanęła przed szeregiem zdarzeń pokazujących jej, że branie zbyt wiele na własne barki odwraca się przeciwko nam samym. Że oddala nas od obranego celu. I co wtedy? Kiedy jest się tak daleko, terminy na biletach krzyczą i teoretycznie nie ma odwrotu? Przybywajcie na spotkanie, a zobaczycie te wyzwania jej oczami.
podróżniczka z zamiłowania w chwili wolnej od pracy na etacie, miłośniczka dalekiej północy i byłych republik radzieckich, autorka bloga o rodzinnych podróżach przygodowych – A Kind of Adventure. Czasem z rodziną, a czasem sama, z plecakiem pełnym marzeń, lubi przemierzać świat po swojemu. Unika leżenia plackiem na plaży, luksusowych hoteli i zatłoczonych turystycznych miejsc, a w podróży szuka piękna natury, autentyczności i ciekawych spotkań z drugim człowiekiem. Pasjonatka gór oraz wędrówek długodystansowych.
„Poza tłumem: tam, gdzie kończy się turystyka, a zaczyna odkrywanie” to opowieść o podróżach do miejsc, gdzie nie sięgają foldery biur podróży, z dala od popularnych instagramowych atrakcji i przewodnikowych must-see. Ruszymy w drogę, podczas której przewodnikiem będzie ciekawość, a największą atrakcją staną się napotkani ludzie, ich historie i zwykłe życie.
Przemierzymy bezkresną tundrę Półwyspu Kolskiego, aby dotrzeć do Murmańska – największego miasta świata położonego za kołem podbiegunowym, betonowego reliktu radzieckiego świata, przeniesiemy się do zagubionych w delcie Dunaju wiosek starowierców, trwających przy dawnych rytuałach, języku i wierzeniach, pogalopujemy na końskim grzbiecie do osad kirgiskich nomadów mieszkających wysoko w górach Tienszan, powędrujemy pieszo z plecakiem przez pustkowia szwedzkiej Laponii, gdzie człowiek jest tylko gościem przyrody i odwiedzimy zakątki surowych Wysp Owczych słuchając pradawnych legend niesionych przez wiatr.
Przekonacie się, że prawdziwe emocje i szeroka gama podróżniczych przeżyć ukryte są często w miejscach nieoczywistych, poza utartymi szlakami.


Urodzona w Krakowie, ukończyła studia na Uniwersytecie Jagiellońskim na kierunku Kulturoznawstwo Bliskiego i Dalekiego Wschodu. W 2013 roku ukończyła kurs na przewodnika po Krakowie, ale pracę znalazła w branży gier komputerowych. W 2021 roku stworzyła kampera na bazie starego Forda Transita oraz zaczęła prywatnie nauczać języka angielskiego oraz japońskiego. W 2022 roku przebyła kamperem prawie cztery tysiące kilometrów, aby dotrzeć na Islandię, gdzie mieszka od trzech lat. Prowadzi wycieczki w najciekawsze miejsca Islandii dla turystów z całego świata w języku angielskim, polskim i japońskim. Jej główną pasją jest fotografia oraz szeroko rozumiany outdoor (trekking, wspinaczka skalna i w lodzie). Od kilku lat fotografuje krajobrazy, dokumentuje wydarzenia oraz portretuje ludzi w islandzkiej przyrodzie zarówno hobbystycznie jak i profesjonalnie.
Jak to jest gdy nagle dochodzisz do wniosku, że dalsze starania i walka o lepsze jutro w Twoim rodzinnym kraju nic nie da i czas na większe zmiany? To początek drogi w nieznane. Nagle samochód staje się Twoim domem, a wszystko co posiadasz musi zmieścić się na 4 metrach kwadratowych. Przemierzasz wiele kilometrów mentalnie i w rzeczywistości aby w końcu trafić na bezpieczny ląd. Jak wygląda samotna podróż na Islandię i praca przewodnika na dalekiej północy? Czy wymarzony kierunek podróżników to prawdziwy raj na ziemi? Wyprawa na Islandię to nie tylko wyzwanie, ale przede wszystkim podróż w poszukiwaniu siebie, celu, który z materialnego przerodził się w coś znacznie cenniejszego. Samotność, izolacja, cisza, spokój, dają przestrzeń aby zmierzyć się z myślami i poznać lepiej własne potrzeby. To także moment aby zrozumieć jak ważne jest poczucie przynależności, społeczność i wspólny język. Wówczas łatwiej odnaleźć własny sposób ekspresji i dzielenia się swoimi doświadczeniami poprzez sztukę. Prezentacja będzie fotograficzną podróżą o tym jak nie doceniamy samych siebie i tego co potrafimy. O tym jak trwać przy swoim, nawet gdy czasem trudno wstać z łóżka a Twoje myśli, działania czy pragnienia spotykają się z niezrozumieniem. O tym, że mimo wszystko warto!
Od 2020 roku w wyniku wielu wspólnych doświadczeń z podróżowania, działania i życia solo oraz wielu rozmów z kobietami realizują inicjatywę pod nazwą Solo Jolo poświęconą wspieraniu kobiet niezależnie od wieku, czy statusu osobistego w podejmowaniu samodzielnych działań, podróżowaniu solo – jeśli tylko mają na to ochotę. W ramach inicjatywy organizują spotkania, warsztaty, debaty, prelekcje, których zadaniem jest wyposażanie w wiedzę, narzędzia, inspirowanie oraz dzielenie się obawami i doświadczeniami. Budują pewność siebie, by nie odkładać planów i marzeń tylko dlatego, że nie ma się towarzystwa, by je realizować. Szczególną uwagę poświęcają podróżom. Prowadzą stronę na Facebooku (Solo Jolo) oraz konto na Instagramie (solo__jolo), nagrywają poradniki i tutoriale publikowane na naszym koncie You Tube oraz podcast dla kobiet Solo Jolo na falach, prowadzą grupę dyskusyjną dla kobiet na Facebooku pt. „Klub Solo Jolo – życie i podróże”.
Jedną z najczęściej pojawiających się wątpliwości związanych z solo podróżami jest pytanie o to, czy samemu nie smutno. Podróże w pojedynkę wielu osobom kojarzą się z samotnością, z brakiem drugiej osoby do wspólnego przeżywania przygód i dzielenia się wrażeniami. Martwią się, że w sytuacjach kryzysowych będą same, nie poradzą sobie i nikt im nie pomoże. Tymczasem okazuje się, że solo podróże rzadko bywają samotne – spotyka się na swojej ścieżce wielu ludzi, w tym inne solistki. Ta wyjątkowa, niecodzienna sytuacja bycia w podróży to również okazja do doświadczania siostrzeństwa, z którym różne podróżniczki mają różne doświadczenia. Ania i Asia powiedzą o tym, co siostrzeństwo w drodze ma wspólnego z podróżami solo.


Samochody to jej pasja i praca, którą rozwija od lat, a teraz dziele się nią z innymi, by pomóc lepiej zrozumieć motoryzację i cieszyć się nią na co dzień. Wierzy, że każdy – niezależnie od doświadczenia – może opanować podstawy dbania o swoje auto, samodzielnie poradzić sobie z drobnymi naprawami, a także świadomie podejmować decyzje przy zakupie samochodu. Chętnie pomaga kobietom (ale nie tylko!) odnaleźć się w tym świecie. Pokazuje, że motoryzacja nie musi być trudna – wystarczy trochę wiedzy i spokoju, by czuć się pewnie za kierownicą i radzić sobie z codziennymi wyzwaniami na drodze. Jej celem jest, aby każdy, kto chce zrozumieć swój samochód, poczuł, że ma nad nim pełną kontrolę.
Warsztaty: Dziewczyny i samochody. Porady dla samodzielnych kierowczyń o awariach i naprawach – również w podróży. Maja Tauchert (Cool Car), Joanna Kozera i Ania Kluczyk (Solo Jolo)
Każda z nas, która jeździ autem wie, ile stresu potrafią dostarczyć związane z tym perypetie. Zapalająca się kontrolka zwykle powoduje szybsze bicie serca, szczególnie, jeśli nie do końca wiemy, co się dzieje. Natomiast opowieści o wizytach w warsztatach samochodowych są najczęściej albo z gatunku thrillera, albo dramatu, ewentualnie tragikomedii. Podobnie jest z kupnem używanego samochodu. Czy w ogóle można sobie z tym wszystkim poradzić w pojedynkę? Jak ogarniać takie tematy mało się na tym znając? Na te pytania odpowie Maja Tauchert. Pasjonatka motoryzacji, na co dzień pracująca w branży auto detailingu, dumna posiadaczką paru gratów, przy których dłubie sama tyle, ile może i umie, ale także doradza kobietom, jak kupić/sprzedać auto oraz zająć się nim dbając oswoje bezpieczeństwo, również w podróży.
Na warsztatach opowiedzą między innymi:
– jak poznać swoje auto i zadbać o jego podstawowe potrzeby
– z czym można sobie poradzić samodzielnie, a z czym udać się do warsztatu
– co najczęściej wydarza się w drodze i w dłuższych podróżach i jak się do tego przygotować
– jak wybrać odpowiedniego mechanika samochodowego i jak z nim rozmawiać, żeby obie
strony się rozumiały
– jak uniknąć przepłacania za naprawy
– jak szukać auta, co sprawdzić i jak nie pogubić się w dokumentacji i formalnościach.
Z wykształcenia polonistka, z serca podróżniczka. Na swoją pierwszą samotną podróż wybrała Iran i to właśnie tam odkryła, że świat solo smakuje inaczej i daje przestrzeń, żeby naprawdę chłonąć miejsca i życie wokół. Jako introwertyk wyznaje zasadę, że podróżuje raczej do miejsc (i psów), niż do ludzi, choć kocha ich obserwować i poznawać nowe historie w drodze 😉 Nie wie w ilu krajach była, bo nigdy nie traktowała tego, jako listy do odhaczenia. Kiedyś planowała podróże co do godziny, dziś wie, że jedne z najlepszych wspomnień zostały nie kiedy przeskakiwała z miejsca do miejsca, żeby jak najwięcej zobaczyć, a kiedy odpuściła realizowanie listy zadań. Najbardziej kocha góry i szlaki długodystansowe, choć to właśnie tam słychać najwięcej jej narzekania i odgrażania się, że już nigdy więcej. Na Instagramie @blonde.walker dzieliła się opowieściami z samotnych wypraw, podróży z psem, a później z podróży przez żałobę.
Prezentacja: Podróże z Tymid: od lęku po ostatni szlak
Co się stanie, kiedy lękowy pies ze schroniska wyruszy w wielką podróż? Tymid, która kiedyś bała się własnego cienia, przemierzyła autostopem Europę, spała pod namiotem, mieszkała kilka miesięcy w różnych krajach, pociągiem dotarła do Austrii i Wenecji, pokonała tysiące kilometrów na górskich szlakach – w Beskidach, Tatrach Słowackich, Karpatach i wszędzie tam, gdzie psy były mile widziane. Razem przeszłyśmy Camino de Santiago (ponad 600 km spacer) i Główny Szlak Sudecki.
Ale to nie będzie opowieść tylko o pokonanych kilometrach. To historia o tym, jak przypadkowe decyzje mogą zmienić całe życie. Będzie o odwadze, przemianie, przyjaźni i miłości, która daje siłę, żeby wrócić do życia. To też opowieść o tym, że czasem ostatnim aktem miłości jest pozwolić odejść.


Kolekcjonerka wrażeń i doświadczeń, zbieraczka zapachów, smaków i dźwięków. Po wypadku komunikacyjnym i amputacji podudzia 20 lat temu dotarło do mnie, że najważniejszym celem w moim życiu jest przeżywanie go na całego i ciągła obserwacja i nauka – świata wokół i siebie samej. Kocham na równi swoją pracę w Kooperatywie Spożywczej Dobrze jak i urlopy od niej. Zwłaszcza dzikie wypady rowerowe i noce w czerwonym hamaku zawieszonym gdzieś nad wodą.
Prezentacja: Ja bym się tak bała!” czyli słów kilka o samotnych rowerowych podróżach i dzikich noclegach
Jako dziecko nie była zbyt odważna, częściej paraliżowała ją nieśmiałość a pomysły na nowe aktywności blokował strach przed ośmieszeniem „bo nie będzie wiedziała jak i wszyscy się od razu zorientują”. Teraz ci, którzy ją znają, pytają czasem czy się czegoś w ogóle boi i śmieją, że nigdy nie odmawia, zwłaszcza jak ktoś proponuje jej zrobienie czegoś, czego jeszcze nie miała okazji spróbować. Jak trafiła ze stanu umysłu A do B i jak wiele z tym wspólnego miało bliskie spotkanie ze śmiercią i moja kewlarowo-metalowa „druga” noga – o tym opowie w trakcie TRAMPek.
Neuropsycholożka i pasjonatka podróży, która na swoim instagramowym profilu @_AlexOnTheWay_ udowadnia, że da się łączyć pracę na etacie z odkrywaniem świata i że wcale nie trzeba rzucać korpo i zamieszkać na Bali, aby odbyć podróż życia. Każdą chwilę urlopu wykorzystuje na eksplorowanie świata – z plecakiem, aparatem i otwartą głową. Na co dzień specjalistka od emocjonalnych turbulencji, po godzinach mistrzyni wyszukiwania tanich lotów.
Prezentacja: Psychologia podróży – o tym dlaczego nasz mózg lubi się zgubić i jak odkrywanie świata wpływa na nasz dobrostan
Fascynujące spotkanie psychologii z podróżowaniem. W trakcie prelekcji odkryjemy wspólnie, co dzieje się w naszym mózgu, gdy ruszamy w drogę i dlaczego czasem potrzebujemy się zgubić, by naprawdę odnaleźć siebie. Porozmawiamy o neurobiologii odkrywania, o tym, jak podróże regulują emocje, rozwijają naszą tożsamość i dlaczego czasem mogą być „terapią” oraz o tym jak radzić sobie z emocjonalnymi turbulencjami po po powrocie z drugiego końca świata.
anich lotów.
Warsztaty: Odwaga w plecaku – warsztaty przełamywania własnych wewnętrznych granic i budowania odwagi do podróży
Warsztaty dla kobiet, które marzą o podróżach, ale coś je powstrzymuje. Coś ciągnie Cię w świat, ale również coś powstrzymuje? Myślisz o czymś od dawna, ale z jakiegoś powodu odkładasz to na później? Strach przed nieznanym, lęk przed samotnością, obawy o to jak poradzisz sobie bez znajomości języka? Znamy to. Czasem marzenia stoją za barierą, którą postaramy się wspólne złamać. Postawimy fundamenty odwagi do podróżowania (dalej, na własną rękę, solo, lub po prostu…). Na warsztatach zastanowimy się jak odsunąć strachy, zainspirujemy się i małymi krokami ruszymy w kierunku własnej drogi.


Gdańsk – tu się urodziła, tu dorastała, tu mieszka. Surowy klimat, szeroki horyzont, otwarta przestrzeń kształtowały mnie przez lata. Prywatnie i zawodowo jest spełnionym człowiekiem. Jednak od zawsze czuła, że gdzieś jest inna droga, szlak ekscytujący i fascynujący. W końcu, jako dorosła całkiem kobieta, odnalazła to. Swoją najwyższą pasję – górską. I poczuła, że to jej miejsca, moje emocje, moi ludzie. Wspina się, szuka wyzwań, sprawdza swoje granice – wytrzymałość fizyczną i psychiczną. Nieustannie balansuje między spełnieniem i nienasyceniem. Jest silna, jest wytrwała, jest sobą. I idzie dalej. Większość alpinistów i amatorów wspinaczki zdobywa Koronę Ziemi – Asia chce być Polką, która zdobędzie Wulkaniczną Koronę Ziemi.
Zdobyłaa już najwyższe wulkany na sześciu kontynentach:
1. Afryka – Kilimandżaro 5 895 m.n.p.m.
2. Europa – Elbrus w Rosji 5 642 m.n.p.m.
3. Ameryka Północna – Pico de Orizaba w Meksyku 5 636 m.n.p.m.
4. Azja – Damavand w Iranie 5 671 m.n.p.m.
5. Australia – Mount Giluwe w Papui Nowej Gwinei 4 367 m.n.p.m.
6. Ameryka Południowa – Ojos del Salado w Chile 6 893 m.n.p.m.
Który jest NAJWYŻSZYM WULKANEM ŚWIATA !!
W 2022 r zdobyłaa również Denali – najwyższy szczyt Ameryki Północnej, a jej rekord wysokości to Pik Lenina w Pamirze – 7134 m.n.p.m.
Prezentacja: Korona wulkanów ziemi po 40stce
W swojej prezentacji opowie, jak to jest – odkryć pasję po 40-tce. Czy jest łatwiej czy trudniej ? Dlaczego wulkany i czy wyłącznie one ? Czego nauczyły ją wysokie góry i czy ją zmieniły? Czy jest sens w górach porównywać się z mężczyznami i czy są nam oni potrzebni 🙂 Jak przeżyła swoją śmierć i spojrzała na świat inaczej 🙂 Korona Wulkanów i co dalej? A może inaczej?
Dzieli życie i serce między Polską i Indiami. Wyjeżdżając do Indii pierwszy raz w 2009 roku, nie wiedziała, że Indie staną się jej drugim domem, w rzeczywistości i w przenośni. Uwielbia podróże i bycie w drodze, choć największym skarbem jest jej rodzina: dwie córki i mąż, z Indii. Ich życie dzielą między Gdańskiem i Bangalore.
Prezentacja: Życie w sarii i trampkach w Indiach
Kasia opowie Wam o Indiach, jej Indiach, z perspektywy kobiety, żony, mamy, i nie tylko. Pierwszy raz poleciała do Indii w 2009 roku, i wtedy nie wiedziała, że 9 lat później podczas jej 10-tej podróży do tego kraju będzie tam lecieć na swój ślub, a raczej 3 śluby. Lecąc do Indii 12-sty raz, leciała by tam zamieszkać i urodzić córeczkę. To spotkanie będzie o życiu w Indiach, tym kolorowym i mniej kolorowym, prawdziwym, widzianym kobiecymi oczami. Kasia opowie wiele przygód i ciekawostek z jej codziennego życia, ślubu, porodu, podróżach po Indiach. Będzie trochę mitów i rad jeśli marzycie kiedyś odwiedzić Indie. A jeśli macie jakieś obawy przed podróżą do Indii, to po tym spotkaniu większość z nich po prostu zniknie. Bo to magiczny kraj. A na deser? Warsztaty, prosto z Indii. Ale to jeszcze niespodzianka.


Pomysłodawczyni i współzałożycielka portalu rezerwacyjnego Slowhop.com, który opisuje i umożliwia rezerwację najbardziej klimatycznych noclegów w Polsce oraz za granicą. Skupia gospodarzy agroturystyk, domów wakacyjnych, pensjonatów i hoteli butikowych, działających zgodnie z ideą slow travel. W 2020 roku Akademia Leona Koźmińskiego wyróżniła Slowhop jako “Scaleup pozytywnego Wpływu”. Ola jest autorką przewodników “Odetchnij od miasta: Warmia i Mazury” i “Nie sypiaj byle gdzie. Kompendium świadomego podróżnika”. W 2025 roku ukaże się jej debiutancka powieść. Dzieli życie między Warszawę, gdzie pracuje, a Mazury, gdzie żyje wolniej w lokalnej społeczności mazurskich ruinersów i pisze kolejną powieść.
Prezentacja: Turystyka regeneratywna, czyli naprawianie przez podróżowanie
Sprzedaż biletów na wydarzenie –TUTAJ!
TRAMPKI – SPOTKANIA PODRÓŻUJĄCYCH KOBIET
TEATR ATELIER W SOPOCIE
17.00 – 18.00 | Spotkanie autorskie z Meg Szumską
18.00 – 20.00 | Uważność w podróży – warsztaty świadomego podróżowania – Meg Szumska
20.00 | BIFOR PARTY
28 WRZEŚNIA (SOBOTA)
EUROPEJSKIE CENTRUM SOLIDARNOŚCI
SALA NR 4 (3. piętro)
09:00 – 12:00 | A kto za te pani podróże płaci? Marzena Filipczak
12.15 – 14.15 | Życie i praca pilota liniowego: jak wygląda typowy dzień na służbie? Gabriela Ścigaj
14:30 – 16.30 | Pierwszy krok do podróży – porady i inspiracje dla osób z niepełnosprawnością. Judyta Zeszczuk
AUDYTORIUM
11:00 – 11:15 | Powitanie gości TRAMPek
11:15 – 11:55 | Jak zabrałam mamę na drugi koniec świata, a ona zabrała mnie. Iwona Marczak
12:00 – 12:40 | Transcaucasian Trail – 1710 km solo przez Kaukaz. Dorota Szparaga
12:55 – 13:35 | Meksyk- podróż moich marzeń. Paulina Walczak
13:40 – 14:30 | Panel dyskusyjny: Kiedy A znaczy B. O różnicach kulturowych, czyli dlaczego nawet małe
gesty mogą mieć wielkie znaczenie. Prowadzi Marzena Filipczak.
14:30 – 15.30 PRZERWA
15:30 – 16:10 | Podróże w erze przeddzieciowej i podróże w roli mamy. Aneta Ruszczyńska
16:15 – 16:55 | Podróże na emeryturze. Jola Rydkodym
17:00 – 17:40 | Bike-owa Kuba. Agnieszka Bagińska
17:45 – 18:25 | Kenia solo 4×4. Meg Szumska
18:25 I zakończenie I dnia festiwalu
29 WRZEŚNIA (NIEDZIELA)
EUROPEJSKIE CENTRUM SOLIDARNOŚCI
SALA NR 4 (3. piętro)
11.15-14.15 | Podstawy z makrofotografii. Alicja Olszewska
AUDYTORIUM
11:00 – 11:15 | Powitanie gości TRAMPek
11:15 – 11:55 | Podróż zmieniająca życie, czyli o tym jak wykryto mi nowotwór w Tajlandii. Klaudia Pytel
12:00 – 12:40 | 2200 kilometrów kobiecej wędrówki przez Pacific Crest Trail i West Higlands Way. Aneta Chmielińska
12:55 – 13:35 | Jak w podróży stworzyć zespół do zadań specjalnych, czyli krótka rozmowa o samodzielnych wyjazdach z dzieckiem. Aleksandra Kozieł
13:40 – 14:20 | Housesitting – idea dla miłośników zwierząt i podróży – Ewa Świderska
14:20 – 15.20 PRZERWA
15:20 – 16:00 | Medycyna podróży w pigułce – Katarzyna Szymańska
16:05 – 16:45 | Podróżowanie blisko (i z psem), czyli przygoda bez jechania na koniec świata. Katarzyna Świerczyńska
16:50 – 17:30 | Sekretny świat kobiet Suahili – Beata Lewandowska-Kaftan
17:35 – 18:15 | Porwanie w Turkmenistanie – Marzena Filipczak
18:15 I Zakończenie festiwalu
WYDARZENIA DODATKOWE
28 września, godz. 9:00 – Spacer „Główne Miasto śladami Żydówek”
29 września, godz. 9:00 – Joga z Kasią, miejsce Hevelianum
29 września, godz. 10:00 – Wycieczka kajakami po Gdańsku z Around Gdańsk
Sprzedaż biletów na wydarzenie. Sprzedaż biletów EVENEA.
TRAMPKI – SPOTKANIA PODRÓŻUJĄCYCH KOBIET
9 WRZEŚNIA (SOBOTA)
EUROPEJSKIE CENTRUM SOLIDARNOŚCI
SALA NR 4 (3. piętro)
09:00 – 12:00 |W drodze do siebie: Jak wyznaczać, komunikować i bronić swoich granic, by zadbać o siebie i relacje. Marta Dziekońska
AUDYTORIUM
11:00 – 11:15 | Powitanie gości TRAMPek, słowo wstępu od organizatorki
11:15 – 11:55 | One wheel ticket – o przekraczaniu granic – Sonia Wesolik
12:00 – 12:40 | Na żaglach przez pustynię Gobi – Anna Grebieniow
12:45 – 13:25 | Niepokonane – czyli o przetrwaniu sytuacji kryzysowych w podróży – Patrycja Borzęcka
13:30 – 14:15 | Panel „Bez granic”.
14:15 – 15.00 PRZERWA
15:00 – 15:40 | Jak zarabiać na podróżach – Alex Jaskółowska
15:45 – 16:25 | Indie – inny sposób umierania – Aleksandra Dynaś
16:30 – 17:10 | Metr pięćdziesiąt w podróży – Marta Błaszczak
17:15 – 17:55 | Step by step, czyli czego nauczy Cię lotnictwo i o wybieraniu nie zawsze łatwych ścieżek – Gabriela Ścigaj
18:00 – 18:40 | Młodniejąc z wiekiem. Ciekawy przypadek Anki AfrykAnki – Anna Olej – Kobus
18:40 – 19:00 zakończenie I dnia festiwalu
10 WRZEŚNIA (NIEDZIELA)
EUROPEJSKIE CENTRUM SOLIDARNOŚCI
SALA NR 4 (3. piętro)
9:00 – 11:30 | Jak robić dobre zdjęcia telefonem? – Anita Demianowicz
12:00 – 15:00 | Kobieta bezpieczna w podróży – warsztaty z bezpieczeństwa w podróży – Patrycja Borzęcka
AUDYTORIUM
11:00 – 11:40 | Biegiem przez świat – jak ukończyć maratony za oceanem z Mamą. Laura i Rita Downar-Zapolska
11:45 – 12:25 | Podróże w ciemno. Hanna Pasterny
12:30 – 13:10 | Jak ukoić swój układ nerwowy by być w stanie odważać się na więcej? Marta Dziekońska
13:15 – 13:55 | Brema – więcej jak bajka. Anna Madalińska
14:00 – 14:40 | Solo, ale z dwoma psami. Czego nauczyły mnie wędrówki z psami? Magdalena Wilczewska
14:40 – 15.20 PRZERWA
15:20 – 16:00 Huskies On The Road. Kasia Pryczek
16:05 – 16:45 Wandalistki – Kobiety gór. Daria Sieracka
16:50 – 17:30 Sama przez Kubę. Sabina Lawrów
17:00 – 18:00 zakończenie festiwalu
